Blog Arşivleri

17. Altın Koza Film Festivali Ödülleri

Semih Kaplanoğlu‘nun filmi ‘Bal’, 17. Adana Altın Koza Film Festivali‘nde En İyi Film ödülünü aldı. ‘Kavşak’ ve ‘Beş Şehir’ ise dörder ödül alarak Adana’nın bu yılki gözde filmleri oldu.

Türkiye’nin yabancı film dalında Oscar aday adayı seçilen ‘Bal’, 17. Adana Altın Koza Film Festivali’nde 250 bin liralık büyük ödül Altın Koza’nın sahibi oldu. Semih Kaplanoğlu’nun yönettiği film, aynı zamanda sinema yazarlarından oluşan SİYAD jürisi tarafından da ulusal yarışmadaki en iyi film seçildi.

Işıl Özgentürk başkanlığında, oyuncular Fikret Kuşkan, Görkem Yeltan, Buket Uzuner, görüntü yönetmeni Erdal Kahraman, besteci Selim Atakan ve Radikal Gazetesi Kültür Sanat editörlerinden Erkan Aktuğ’dan oluşan jüri, ‘Bal’ın küçük oyuncusu Bora Altaş’a da jüri özel çocuk oyuncu ödülü verilmesini kararlaştırdı. Ekim ayında yapılacak Antalya Altın Portakal’ın ulusal yarışma bölümüne seçilen ‘Bal’ın, Altın Koza’da büyük ödül kazandığı için şartname gereği Altın Portakal’dan çekilmesi gerekiyor.

Altın Koza’nın diğer galipleri ise Adana’dan dörder ödülle ayrılan Selim Demirdelen’in yönettiği ‘Kavşak’ ile Onur Ünlü’nün ‘Beş Şehir’i oldu. ‘Kavşak’la Selim Demirdelen en iyi yönetmen ödülünü Levent Semerci’yle (Nefes), Sezin Akbaşoğulları da en iyi kadın oyuncu ödülünü Nergis Öztürk’le (Kıskanmak) paylaştı.

Yarışmadaki gösterime girmemiş tek film olan ‘Kavşak’, Umut Kurt’a umut veren genç erkek oyuncu Selim Demirdelen’e en iyi müzik ödülünü kazandırdı. Onur Ünlü’ye en iyi senaryo ödülü kazandıran ‘Beş Şehir’, oyunculuk ödüllerini de deyim yerindeyse silip süpürdü.

Atıl İnaç’ın yönettiği film, ‘Büyük Oyun’un başrolündeki Suzan Genç Umut Veren Genç Kadın Oyuncu’ ödülünü kazanırken 50 bin liralık Yılmaz Güney Ödülü kaçak göçmen sorununa eğilen Nesli Çölgeçen’in yönettiği ‘Denizden Gelen’e verildi.

50 bin lira parasal karşılığı olan Halk Jürisi Ödülü de Levent Semerci’nin yönettiği ‘Nefes’e gitti. Görüntü yönetmeni ödülü ‘Kıskanmak’la Emre Erkmen’in olurken sanat yönetmenliği ödülü Soner Caner (Nefes) ile Nilüfer Çamur Giritlioğlu (Kıskanmak) arasında paylaştırıldı.

Reklamlar

Beş Şehir


Yönetmen : Onur Ünlü
Oyuncular : Bülent Emin Yarar , Beste Bereket , A. Rıfat Şungar , Tansu Biçer , Ege Tanman

Beş Şehir, Onur Ünlü‘nün Polis, Çocuk ve Güneşin Oğlu‘ndan sonra 4.filmi. Her ne kadar kendisini “Ah Muhsin Ünlü” mahlasıyla şiirde döktürürken tanımış olsak da, şiir yazmayı bıraktıktan sonra sinemaya atılmasıyla kendisini sevenlerin bu boşluğunu iyi ya da kötü doldurmuş oldu. 46. Antalya Altın Portakal Film Festivali‘nde En İyi Senaryo ödülü alan film 2009 Kasım’da gösterilecek diye denilmesine rağmen vizyon tarihi 9 Nisan’a kadar ertelendi.

Polis ve Güneşin Oğlu filmlerindeki senaryo inceliklerinin de referans gösterilebileceği Beş Şehir, bir polis, bir tezgahtar, bir öğretmen, bir seyyar satıcı ve 11 yaşında bir çocuğun yaşamla, ölümle ve aşkla iç içe geçen hikayesini anlatıyor. Kısaca söylemek gerekirse ; Beş Şehir öyle ya da böyle bir kesişen hayatlar filmi. Silding Doors , Monster’s Ball ve 11:14 bu manada izlediğim en iyi örnekler iken bizden birinin bizim hikayelerimizi böyle incelikle sergilemesi takdire şayan.

– Film hakkında ciddi bilgiler içerir –

Filmi, Antalya‘da ödül aldıktan sonra bekliyor ve sinopsisini okumama rağmen açılış sekansında bizi karşılayan “Aydın” yazısından bir zoka yemiş olduğumu da belirteyim. İsim Beş Şehir olunca ve Aydın yazısı belirince insan ister istemez şehir olan Aydın zannediyor. Bu güzel feykten sonra film, polis memuru Aydın (Tansu Biçer) karakterine hızlı bir giriş yapıyor. Aydın, mecburi hizmetini tamamlayıp İstanbul’a tayin olmuş bir polis memurudur. Henüz yeni yerleştiği şehre alışmaya çalışırken, Beyoğlu’ndaki bir şekerci dükkanında çalışan Mehtap’a gönlünü kaptırıverir. Aydın, dibine kadar yalnız bir polistir. Devamlı yumurta yiyen, depozito için ev sahibini atlatan ve gösteri yapan öğrenciyi ölümüne coplamaktan çekinmeyen sorunlu bir polistir hatta. Aydın, saplantılı bir aşıktır, kendisine dur demeden takip eden cinsten..

“beni vur…. beni onlara verme
külümü al uzak yollara savur
dağılsın dağlara dağılsın, bu sevdamız
ama sen ağlama dur”

Bu noktada Tansu Biçer‘in doyumsuz güzellikteki oyunculuğuyla beraber Aydın karakterinin yalnızlığına vakıf oluyoruz, Onur Ünlü‘nün kendi filmi Polis‘e giydirmelerine şahit oluyor gülümsüyoruz, yine Aydın karakterinin sazıyla eşlik ettiği Ahmet Kaya şarkısı “Beni vur,onlara verme” nin eşliğinde ve yavaş çekimle filmin ilk ölümüyle karşılaşıyoruz. Peşinden gittiği Mehtap ile çay bahçesinde karşılıklı olarak konuştuklarını zannederken aslında öyle olmadığını, kendi kendine konuştuğunu görerek ikinci güzel feyki de yemiş oluyoruz bu arada. Hikayenin sonunda ; “Çayevlerine gerekli önem verilmeli” diyen Onur Ünlü, Aydın karakterinin akıbetini bir çayevinde atılan molotof sonucu gösterdiği görüntüyle merak ettiriyor..

Aydın karakterinin akıbetinin gizemini üstümüzde bırakan film, gözüken “Osman” yazısıyla ikinci seçkiye giriyor. İlköğretim öğrencisi Osman’ın (Ege Tanman), her ne kadar arkadaşları içerisinde daha küçük gözükmesine takılsam da onun da akıbetinin Aydın‘ınkiyle eşdeğer gidiyor olması meraklandırdı doğrusu. Osman da yalnızdır ve folklor ekibindeki bir kıza aşıktır. Kendi küçük hissettikleri büyük olan bu küçük adam da aşkının peşinden hesapsızca gitmekten çekinmiyor. Hele ki hastalığının ifşa olmasından sonra biraz dramaya kayan senaryo, Osman‘ın aşkı için yaptığı büyük işten sonra bambaşka bir hal alıyor. Yine bir ölüm ve kimse masum değil, aşk masum..

Osman‘ın akıbeti de her ne kadar tahmin edilse de gizemini korurken “Şevket ve Kedi” yazısı bizi karşılıyor. Yunus Emre‘den kıssalar ve ardı ardına girip kulaklarda hoş bir tını bırakan diyaloglar eşliğinde ısındığımız Şevket’in (A.Rıfat Şungar) hikayesi her ne kadar şiirselliği sürdürüyor gözükse de özellikle sonlara doğru ritmi düşürüyor. Film, burada Dilek (Beste Bereket) karakterini de Aydın‘ın hikayesindeki Mehtap ile aynı karede göstererek kesişen hayatlara ilk düğümü atıyor. Denize nazır bir çay bahçesinde Şevket ile Dilek‘in diyalogları o sahneyi bambaşka yapmıştır gözümde. Çok da güzel olmuştur. Ve hikayenin sonunda yine bir ölüm ama aşığın sınanmaması gerektiğini gösteren ölüm.

Son iki hikayede Tevfik Öğretmen (Bülent Emin Yarar) ve kızı Dilek yer almakta. Yani düğümlerin sırasıyla atılıp hayatların kesişmelerini gösteren sahnelerin birer birer geldiği hikayeler.  Tevfik Öğretmen’in tüyler ürperten cinayeti ve içine düştüğü kumpas gerim gerim gererken, Osman‘a “bunu yapabilir misin” derken içinde bulunduğu psikolojinin müthiş yansıtılması yine drama sevkediyor. Öldü sandığımız ama akıbetleri gizemini koruyan karakterler de çeşitli absürdlüklerle tekrar karşımıza çıkarak şiirin son mısrasının tamamlamaya meylediyor.

Nihayetinde Beş Şehir, karakterleriyle, diyaloglarıyla, dikkat edilesi ayrıntılarıyla hatta ve hatta tek plan görüntüleriyle dahil çok şey anlatan bir film. Ölüm var dedirten, ve ölümün nerden ne şekilde geleceğinin bilinmeyeceğini gösteren, senaryosuyla takdire şayan cinsten. Bazen rus ruleti oynadığımız, bazen kağıttan bir elle tutunmaya çalıştığımız, bazen koskoca kalabalığın içinde yalnız kaldığımız ve aynalarla kendimize arkadaş edindirdiğimiz hayatın herkese aynı ağırlıkta çökmediğini gösteren Beş Şehir, bence Onur Ünlü‘nün en iyi filmi olup çıkıyor. Şiire devam..

Festival biter..

29. İstanbul Film Festivali de bitmiş bulunmakta artık.. Geçen seneye nazaran çok daha doyurucu bir program vardı ki bu çok güzeldi. Öyle cezbedici filmler vardı ki benim için karşı tarafa gidip dönmek bile pek sorun olmadı. İlk 3 günün kaçırdığım festivalde hayli güzel filmler izlediğime inanıyorum. Bazı kapalı gişe ve yaratıcı ekibin katılımıyla gerçekleştirilen gösterimlerde bulunup aklıma takılan şeyleri birebir yönetmenden öğrenmek de hayli keyifliydi. Geçelim filmlere..

********************************************************************************

Festivalde ilk izlediğim film Atlas Sineması‘nda gösterilen Madeo (Mother) idi. Güney Kore çıkışlı ve Joon-ho Bong‘nun yönetmenliğini yaptığı film, uzakdoğu filmlerine pek ilgim olmasa da konu bakımından ilgimi çekmişti. Drama ile beraber bir suç ve gizem keywordleri izlemeye iten şeylerdi. Güney Kore‘nin de oskar adayı olan film, pek mütevazı görünse de içine girdikçe harika bir filme dönüşüyor. Anne var oğul var “aa belli işte  bunun konusu” diyorsunuz ama hele ki filmin sonuyla bir hayli yanıldığınızı hissediyorsunuz. Filmi izlemeden önce ne yalan söyleyeyim umutlu değildim. Çünkü Uzakdoğu Sineması‘nın dramayı işleyiş şekli çok yapmacık geliyor bana. Doğal ve gözüken haliyle konuyu işlemek yerine duygu sömürsünden yola çıkıyorlar.. Fakat Madeo, yönetmenin ne kadar zeki olduğunu çok güzel gösteriyor. Uzak olmadığımız bir duyguyu çeşitli çeşitli karelerde bize tekrar yaşatıyor. Filmin sürükleyiciliği de cabası. Daha ayrıntılı değerlendireceğim Madeo, kuşkusuz festivalde izlediklerim içerisinde en iyilerdendi. 8/10

********************************************************************************

Bir sonraki günü de tek filmle kapattım. Tek film ama tüm filmlere bedel bir tek film. Evet, tabii ki Selvi Boylum Al Yazmalım‘dan bahsediyorum. Yine Atlas Sineması‘nda idi. Atmosfer gerçekten harikaydı. Herkes pür dikkat. İnsan, bu dikkatli ortamda başını bile çevirmeye çekiniyor hakikaten. Film, restore edilmiş haliyle gösterildi. Kendi adıma ekranda o çizikleri, hatırasal etkileri aradım. Ama tabii ki bu filmden aldığım keyife etki etmedi. “Elini tuttum sıcacıktı,yüreği elimdeymiş gibi..” derken bazı ağlama sesleri duyulsa da bu konsantremizi bozmadı açıkcası. Çünkü hala Selvi Boylum Al Yazmalım izlerken heyecanlanıyorsak, bazıları ağlıyorsa, o müzik bitmeden yerimizden kalkamıyorsak bunun bir sebebi olmalı.. Film, gönlümüzde her zaman bir numara. En azından benim için öyle. Türkan Şoray, hala güzel. Kadir İnanır, pek eşi olmayan cinsten. Bakışlarından, erkek bile etkileniyor,korkuyor bile. Cahit Berkay, Emek Sineması için söylediğiyle hepimizi heyecanlandırdı bir de.. İçimden, abi müzik yeterince üzerimizde etki yaptı, bir de bu olmadı dedim ama tabii söyledikleri harikaydı. Helal olsun demek düşer bize.. Not mu ? Peh..

********************************************************************************

Sıradaki film, İsrail / Almanya ve Fransa ortak yapımı Samuel Maoz‘un elinden çıkma Venedik “Altın Ayı” ödüllü Lebanon. Çok ama çok ilginç bir film. Ben posteri farklı alsam da asıl poster ay çiçekleri tarlası arasından gözüken bir tankın resmedilişi aslında. Yönetmen de bu görüntüden yola çıkarak çekmiş filmi zaten. Film, İsrail’in ortak yapımı dahilinde ve savaş başlığı altında olunca çekincelerim yoktu değil.  Am afilm bittiğinde yine düşüncelerimin aksine bir yere sevk oldum. Klostorofobik havayı en iyi yaşadığım filmlerin arasında Das Boot ve The Descent geliyordu. Ki Das Boot müthiş bir filmdi. Lebanon’da da benzer paralelde bir kurgu var ve neredeyse birkaç dakikanın dışınd afilm bir tankın içinde geçiyor. İsrail’in Lübnan’a savaş açtığı günlerden dem vuran film, daha çok tankın içindeki askerlerin psikoanalizini yapıyor. Kamera açılarının bir hayli güzel olduğu film, bir tankın içinden, dışarıya sadece bir dürbün bakışıyla savaş ve barış ekseninde çok şey anlatıyor. Evet, kesinlikle afişinde yazdığı gibi “Das Boot’un tank versiyonu”. Mutlaka görülmeli. Yine ayrıntılarıyla değineceğim sanırım..8/10

********************************************************************************

Aynı gün izlediğim diğer film ise Fish Tank oldu. Fish Tank , Cannes‘dan Jüri Ödülüyle dönmüş, BAFTA kazanmış ve İngiltere‘de yılın en iyi filmi olarak hayli merağımı kazanmıştı. Andrea Arnold‘un yönettiği filmin başrollerinde Hunger‘dan aşina olduğumuz Michael Fassbender ve daha ilk oyunculuk deneyimindeki Katie Jarvis var. Filmi sevdim açıkcası.. Neden sevdiğime gelince. Bana her izlediğim İngiliz filmi Ken Loach‘ı ve filmlerini andırıyor nedense. Bir kere burdan bir artısı oluyor kafamda. Mizacı ve dili sert bir film Fish Tank. Sabredilmesi de gerekiyor. Aklı başında yazar ve yönetmenlerin son dönemlerde sıkça dem vurduğu popüler kültür ve etkilerini Fish Tank aracılığıyla tüm çıplaklığıyla görüyoruz dersem yanlış olmaz heralde. 15 yaşındaki Mia‘nın depresif ve yalnızlıkla bürünmüş hayatının bir kesitini yaklaşık 2 saatte izliyoruz. Genç kız veya erkeklerin kimlik bunalımı ve kendilerini nereye koymalarını gerektiğini bilmez halleri, hamilelik, alt sınıf, gitgide kültürden eksilme, gurur, çıkış yolu aramak ve en önemlisi yalnızlık. Samimi, doğal ve tamamen gerçekçi bir film Fish Tank. 123 dakika olmasına karşın ne kamera açılarıyla ne de yan etkilerle yormayan cinsten. 7.5 /10

********************************************************************************

Hadewijch.. Film ile birkaç ay öncesinde afişi sayesinde tanışmıştım. Hayli ilgimi çekti. Fransız yönetmen Bruno Dumont‘un son filmi olan Hadewijch, bir bakan kızı olmasına rağmen, İsa’ya duyduğu aşkı bağlılığın çok ötesine taşıyan Céline’in hikâyesini anlatıyor. Derin bir karakter tahliliyle süren film, yer yer sıksa da mevzuyu sert bir şekilde yansıtıyor. Celine’in kendisi gibi değerlerine müthiş bağlı bir Arap genciyle tanışmasıyla doruklara çıkan anlatım, belki de son zamanlarda gördüğüm en iyi finalle bitiyor. Hadewijch’i izlediğime kesinlikle çok memnunum. Benim nazarımda üzerine düşündüren film, olmuş bir filmdir. Geriyor, üzüyor, şu şöyle olsaydı bu böyle olsaydı dedirtmeden psikolojik dehlizlere yolluyor. Dinler üzerinden çeşitli düşüncelere de sevk eden film, bana Uzak İhtimal‘in çok daha sert ve gerici hali olarak geldi. Bilmem bir daha ne zaman görürüz ama bir kez daha izlemek istediğim konusunda hem fikirim. 7.5 /10

********************************************************************************

2009 yapımı Daniel Monzon‘un yönettiği Celda 211, Goya Ödülleri‘nde En İyi Yönetmen ve En İyi Erkek Oyuncu dahil toplam 8 dalda ödül almıştı. Festival programında olduğunu görünce kesinlikle izleyeceğim filmler arasına almıştım. Ne kadar isabetli bir karar verdiğimi de izledikten sonra anlamış oldum. Hem çok etkilendim hem de roman uyarlamaları çokca iyi filmlerdir tezim çürümemiş oldu. Filmi izlerken ve bittiğinde aklımda tek kalan şeyin o sahnelerin müthiş gerçekçiliğiydi. Filmin adalet kavramına, hümanistliğe dem vuruş şekli ve oyuncuların çok çok iyi performansları Celda 211‘i hayli iyi yere getiriyor. Ülkenin siyasi yapısı ve koşullarına hapishaneden bakmak ve bazı şeyleri kaos yardımıyla açığa vurmak çok akıllıca bir iş. Sözün özü Celda 211, türünün en iyilerinden. Kesinlikle görülmesi gerek. Sert film,içinize oturacak cinsten. Sinirlendirici, anarşik bir yapısı var. Tekrar izledikten sonra ayrıntılarıyla değinmek üzere. 8/10

********************************************************************************

Evet, merakla beklediğim Reha Erdem ürünü Kosmos‘da sıra. Dünya prömiyerini Berlin Film Festivali‘nde yapıp Antalya Altın Portakal Film Festivali‘nde En İyi Film Ödülü‘nü alan Kosmos, vizyondan birgün önce Reha Erdem ve oyuncuların katılımıyla gösterildi. Filmi beğenenler de oldu, acımasızca eleştirenler de. Ama benim izlediğim ve gördüğüm kadarıyla Reha Erdem’in izleyiciyi anlama çabası maalesef izleyici de yoktu. Tabii ki bir filmi beğenmek zorunda değiliz , ama madem anlamadık dinleyelim adamı da ne diyor anlayalım değil mi ? Herneyse.. Kosmos, hazmetmesi çok zor bir film. Hayat Var ile ortalığı alt üst eden Reha Erdem‘den yine bambaşka bir iş. Ve bence yine altından alnının akıyla kalktı. Mucizeler yaratan bir hırsızın (Kosmos), zaman dışı, sınır bir şehre her şeyden kaçıp yerleşmesinden sonra başından geçenleri anlatıyor film. Şamanesk özelliklere sahip Kosmos‘un din paralelinde varoluşçuluğa değinmesi hayli cesur bir iş. Tabii Reha Erdem sinemasında Kaç Para Kaç’dan beri bir varoluşçuluk sorgulaması var, bu kabul edilebilir birşey. Ama tüm bu cesurluk, muhteşem bir görüntü yönetimi ve ses miksajıyla ele alınınca daha bir başka oluyor. Şakayla karışık ben hala Lars Von Trier ve Theo Angeloupoulos ile beraber mi çekmiş acaba Reha Erdem desem de kendi anlatımıyla çok farklı bir yer almış film. Herkesin beğenmeyeceği, herkesin izlemeyeceği bir film Kosmos. Sermet Yeşil, muhteşem ötesi oynamış. Türkü Turan göz kamaştırıcı. Kar görmek harika. Hala film ile ilgili düşünüyorum. Teşekkürler Reha Erdem.. Yoksa salondaki kadının dediği gibi Reha Fellini mi demeliydim :) 7.5/10

********************************************************************************

Vavien‘i tekrar izleme şerefine nail oldum bir de. Yaratıcı kadroyu görmek içindi açıkcası, itiraf edeyim. Hemen Kosmos’un ardından iyi gideceğini düşündüm bir de. Öyle de oldu zaten. Engin Günaydın‘ın senaryosunu yazdığı Taylan Biraderler‘in yönettiği Vavien 2009’un son günlerinde vizyona girdi hatırlayanlar için. Belki de 2010’da girseydi vizyona bu senenin en iyi filmlerinden olacaktı. Sessiz sedasız yazıldı,çekildi, vizyona girdi.. Ama etkisi yüksek oldu. Film, çok ama çok güzel. Senaryosuyla,kurgusuyla,oyunculuklarıyla tamamen ortalamanın çok üstünde. Coen kardeşlere taş çıkarırcasına bir filmdi hakikaten. Belki sonu biraz muallaktaydı fakat beğenmeyenin olmadığını gördüm. Binnur Kaya, harikaydı. Engin Günaydın da keza öyle. Rol için seçilen oyuncular titizlikle seçilmiş, ve cuk diye de oturmuş. Türk Sineması‘nda çok farklı bir yerde artık Vavien. Taş gibi bir kara komedi. İzlenmeli, izlettirilmeli.. 8/10

********************************************************************************

Beş Şehir , pek sevdiğim ama geç tanıştığım Onur Ünlü‘nün son filmi. Polis ve Güneşin Oğlu filmleriyle senaryo babında ne kadar saygı duyulası biri olduğunu kanıtlamıştı zaten. Beş Şehir ile “Ölüm Var” diyen Onur Ünlü, bence şu ana dek en iyi filmini yapmış bulunmakta. Tiyatro çıkışlı oyuncuların katılımıyla hayli de anlamlı hale geldiğini de söylemeliyim. Ancak Beste Bereket‘i bu filme yakıştıramadığımı söylemliyim. Film, beş farklı kişinin başlarda bağımsız gözüken ama birbiriyle ilişkili ölüm ile bezenmiş öykülerini anlatıyor. Bir polis , bir şair, bir resim öğrencisi, bir ilkokul öğrencisi, bir öğretmen ve bir kedi.. Kısa film tadında karakterleri ve çevresel faktörleri izliyoruz, sonra film bağlanıyor. Şiir gibi.. Senenin en iyilerinden. Trenleri seven, çayevlerine önem verilmesi gerektiğini söyleyen Onur Ünlü‘nün bunları filme taşıyarak aynı zamanda kendi filmine giydirerek zihinlerde güzel bir yer edinen arabesk bir filmi Beş Şehir. “Beni vur,onlara verme” ile hatırlanacak.. Bazı yerlerine takılsam da beni hayli mutlu etti. Senaryosuna hayran kalınacak derecede.Ayrıntılarıyla değinmek üzere.. 7.5/10

********************************************************************************

Festivali Kynodontas (Dogtooth) ile kapattım. Bu aynı zamanda Kadıköy’de izlediğim ve orada izlediğime pişman olduğum tek filmdi. Filmi karşı tarafta daha iyi bir atmosferde ve konforda izlemeyi isterdim. Kynodontas, Giorgos Lanthimos‘un yönetmenliğinden Yunanistan‘dan Theo Angeloupoulos‘dan sonra harika filmler çıkabileceğinin göstergesi adeta. Filmde çocuklarını eve kapatarak onlara bütün konvansiyonların dışında bir eğitim veren anne – baba, ve hastalıklı bir aile hikayesi anlatılıyor. Sınırları zorlayacak ve çok rahatsız edecek derecede bir film Kynodontas. Daha önce izlediğim hiçbir filme benzemiyordu mesela. Tek kişi oturduğum koltukta film bittiğinde bir kişi daha oturabilirdi yani. Haneke rahatsızlığı mı dersiniz yoksa , Lars Von Trier psikopatlığı mı bilmem ama bu filmi kesinlikle izlemeniz gerektiğini kendinize inandırın lütfen. Pişman olmayacaksınız. 8/10

********************************************************************************

Nihayetinde, festivalde kötü film izlemedim. Harika zamanalr geçirdim diyebilirim. Şeylerin Boktanlığı , Life During Wartime, Vincere filmlerini ve Romeyika’nın Türküsü belgeselini izleyemediğim için üzüldüm. Neyse artık :) Saygılarımla..

Onur Ünlü’den Beş Şehir

Yapımcılığını Eflatun Film’in, dağıtımını Tiglon’un üstlendiği Beş Şehir’in senaryosu yönetmen Onur Ünlü’ye ait. Başrollerini Beste Bereket, Ahmet Rıfat Şungar, Tansu Biçer, Şebnem Sönmez ve Bülent Emin Yarar’ın paylaştığı filmde Babam ve Oğlum filmindeki performansıyla dikkat çeken küçük oyuncu Ege Tanman da rol alıyor. Beş Şehir’de birbiriyle çakışan 5 farklı hikaye anlatılıyor.

Bir polis, bir tezgahtar, bir öğretmen, bir seyyar satıcı ve 11 yaşında bir çocuğun yaşamla, ölümle ve aşkla iç içe geçen hikayesini anlatan “Beş Şehir“in senaryosu filmin yönetmenliğini de üstlenen Onur Ünlü‘ye ait. “Beş Şehir”e Antalya Altın Portakal Film Festivali‘inde En İyi Senaryo Ödülü verildi. Filmde, plastik makyaj sanatçısı Derya Ergün dünyada nadiren uygulanan bir makyaj tekniğini uyguladı. “Beş Şehir”in görüntü yönetmenliğiniyse ‘Meleğin Düşüşü’ ve ‘Beyaz Melek’ gibi filmlerin ödüllü görüntü yönetmeni Eyüp Boz üstleniyor. Filmin çekimleri, İstanbul, Afyonkarahisar ve Eskişehir’de gerçekleşti.

Daha önce 13 Kasım’da vizyona girilmesi bekleniyordu fakat, mart ayının sonlarına doğru vizyona girecek. Beklemedeyiz..

%d blogcu bunu beğendi: