Carancho


 

Pablo Trapero, 1999’da ilk uzun metrajı olan Mundo Grúa‘dan beri Familia Rodante, El Bonaerense ve Leonera da dahil olmak üzere Arjantin‘de toplumsal farkındalığın sinemayla olan yüzleşmesini fitillemiş durumda. Uluslararası festivallerde bu filmlerle ün sahibi olan 40 yaşındaki yönetmen Trapero, son filmi Carancho ile de yergiye dayalı filmlerine bir yenisini daha eklemiş durumda.

Çağdaş Arjantin sinemasının en iyi yönetmeni olarak kabul edilen Pablo Trapero, Cannes’da Altın Palmiye’ye aday olan filmi Leonera (Lion’s Den)den sonra yine etkileyici bir yapımla karşımızda. Leonera‘da kadın ve hapishane kavramlarını etkileyici bir senaryo eşliğinde harmanlayarak sisteme, adalete ve statükoya karşı dört bir koldan giydirmeler yapan Trapero yine sosyal bir konuyu merkezine alıyor.

Başrollerinde, Leonera‘nın Julia‘sı (aynı zamanda Pablo Trapero’nun karısı) Martina Gusman ve geçen sene en iyi Yabancı Film Dalında Oscar’ın sahibi olan El Secreto De Sus Ojos‘un kötü performansına hiç rastlamadığımız baş karakteri Ricardo Darin yer alıyor. Iki oyuncunun da son göz dolduran performanslarıyla bu filmin de atmosferine hiç yabancı kalmadıkları aşikar. Son derece isabetli oyuncu seçimleri..

Arjantin’de, her yıl 8000 kişinin öldüğü ve en az yüz bin kişinin yaralandığı trafik kazalarının arkasında gelişen karanlık gelişmeleri, oportünist yaklaşımları ve yasal açıkların meydana getirdiği trajedileri gün yüzüne çıkaran Trapero, klasik bir noir yapıyla kasvetli bir havada ilginç bir senaryo ile cesur bir yapıma imza atmış. Tüm bu sosyal gelişmelerin arkasında Lujan (Martina Gusman) ve Sosa (Ricardo Darin)‘nın ilginç şekilde tanışıp aşık olmalarının ele alınması da filmi bir üst kademeye ulaştıran etken olarak gözüküyor.

Rahatsız edici trajik gerçekleri, ilginç bir toplumsal eleştiri ve çok yönlü karakterler ile gergin bir noir ortamında derdini anlatmaya koyulan Carancho, karakterlerin geçmişine yönelik bir yolculuk yapmayarak filmin havasından bizi kopartmıyor. Aksine dengelenen toplumsal farkındalık ve aşk öğeleri, abartısız ve kusursuza yakın bir sinematografi sunuyor. “Bu, sadece rezilliğin geçerli olduğu bir pazarda, bir kadınla bir erkek arasında yaşanan, kendince bir aşk hikâyesi.” diye nitelendirilen Carancho, iyi- kötü ve istismar-vicdan sınırlarını sorgulayan etkileyici bir yapım. Kasvetli atmosferik yapısını ve barındırdığı gizemi, -seyirciye bir merdiven çıkıyormuş hissiyle eşdeğer bir şekilde- filmin sonlarına doğru gittikçe yükselten film, özellikle trajik bir şekilde sonlanmasıyla dikkatleri üstüne çekiyor.

Geçtiğimiz yıl Cannes Film Festivali‘nde Un Certain Agard ödülünü alıp Arjantin’in bu seneki Oscar adayı filmi olarak da boy gösteren film, Türkiye gösterimini ise önümüzdeki günlerde !f istanbul 2011 kapsamında yapacak. Yeniden çekim haklarının Crazy Heart‘ın yönetmeni Scott Cooper tarafından satın alınıp The Town ve Gone Baby Gone‘un senaristi Aaron Stockard tarafından yazılacak Hollywood versiyonu ne zaman piyasaya çıkacak bilinmez ama orjinalinden sonra Hollywood versiyonuna bile şimdiden kefil olunabilecek bir film olarak Carancho‘yu kaçırmamalı..

18 Şub 2011 tarihinde Film Kritikleri içinde yayınlandı ve , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin. Yorum yapın.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: